Post Traumatisch Stress Stoornis.
Dit is een psychische “aandoening” waar je eigenlijk niet van af komt.
Het is vooral bekend mij militairen die uitgezonden zijn, en hebben gevochten of iets traumatisch hebben meegemaakt.
Minder bekend is dat het ook heel veel bij politiemensen voor komt.
Jammer genoeg wordt hier in de pers/media bijna geen ruchtbaarheid aan gegeven.
Want poltieagenten komen bij een dodelijke aanrijdingen, reanimeren mensen, vinden lijken in wat voor staat van ontbinding dan ook, worden bedreigd, zien kapot geschoten mensen, gaan vechtpartijen aan waarbij ook bij de politieagenten (zwaar)letsel voorkomt, moeten soms hun vuurwapen gebruiken.
En dat hoort allemaal bij het werk, net als bekeuringen schrijven.
Onder politiemensen zelf, is het een onderwerp wat pas sinds een paar jaar bespreekbaar is.
Gelukkig wel, want de algemene cultuur bij de politie is: Kop op, je bent een stoere diender.
Sinds een aantal jaren heeft de politie ingezien dat PTSS een steeds vaker en voorkomend “probleem” is.
En dat hierdoor steeds meer politieagenten ander werk zoeken, zich ziek melden of zelfs zich zelf van het leven beroven.
Ook zagen zij in, dat ook politieagenten behoefte hadden om dit onderwerp bespreekbaar te maken, en er wat aan te gaan doen.
Hiermee was uiteindelijk SpychoPol in het VU in Amsterdam tot stand gekomen.
PsychoPol is een groep psychiaters en psychologen die politieagenten met PTSS klachten helpen.
Zij geven hun handreikingen hoe er mee om te gaan, en gaan met de persoon gesprekken aan.
Hoe gaat de politie nou eigenlijk te werk met PTSS.
Het begint met het aangeven van psychische klachten en huisarts bezoeken.
In mijn geval gebruik ik slaapmiddelen om in slaap te komen en om door te slapen.
Via de groepschef moet een afspraak gemaakt worden bij de bedrijfsart.
Bij de bedrijfsart heb je een gesprek waarin je kort aangeeft wat je klachten eigenlijk zijn, en dat je een doorverwijzing naar PsychoPol wilt hebben.
Als de bedrijfsarts dat ook vindt, dan maakt hij een rapportage voor jou en je groepschef.
Met deze rapportage gaat je groepschef naar iemand van Personeelzaken die behandeling bij PsychoPol moet goedkeuren.
Zonder goedkeuring volgt er geen behandeling, en moet je gewoon op eigen kosten naar een psycholoog of psychiater.
Krijg je wel goedkeuring, dan wordt je uitgenodigd om een intake gesprek te voeren bij PsychoPol in het VU.
Daarna gaat het balletje pas rollen.
Maar stel je voor dat je geen goedkeuring van PZ krijgt, dan ben je in princiepe op jezelf aangewezen.
Ik ben zelf in het stadium dat ik wacht op goedkeuring van PZ.
Dus…. binnenkort toch maar ander werk gaan zoeken?
Of blijf ik met psychische klachten bij de politie werken.
Het is en blijft enorm leuk en uitdagend werk.
Maar zal ik nog langer voor een paar rot centen de ellende van andere mensen aanhoren, lijken van snelwegen halen, mezelf laten bedreigen, me bijna dood laten rijden en mensen reanimeren die toch al overleden zijn?
Ik weet het niet.
Ik ga wel met plezier naar mijn werk, alhoewel dat de laatste tijd wel een stuk minder is.
Oorzaak is een onlangs geuitte bedreiging naar mij toe.
Ik heb daarvan wakker gelegen, maar collega’s zeggen dat ik me niet moet aanstellen.
Maar één ding blijft zeker.
Zolang ik bij dit bedrijf werk, zal ik mijn werk uitvoeren zoals dat van een poltieagent verwacht wordt.
Heeft iemand mij nodig dan zal ik er zijn, ik ga geen enkele situatie uit de weg, ik geef collega’s rugdekking als zij dat nodig hebben.
Het enige wat ik vraag is, vraag zo af en toe hoe het met mij gaat.
En als ik zeg dat het niet gaat, neem het werk dan even van mij over.
Ik ben geen stoere politieagent.
Ik ben gewoon een mens in een politieuniform, maar voor hoelang nog?
Goededag heer, mevrouw,
Ik heb met belangstelling uw reactie gelezen en lees dat u een zeer betrokken en loyale politie agent bent. Ook dat u dit graag wil blijven, echter op dit moment problemen heeft door incidenten op het werk. Mogelijk een tip voor u om op een gezonde wijze uw beroep als agent te kunnen blijven uitvoeren.
Er is een poli specifiek gericht op politie agenten, gevestigd in het AMC. Zij verrichten diagnostiek en behandeling.
Ook is er een Psychotrauma Diagnose Centrum, waar u met een verwijzing van uw huisarts terecht kunt. Hier wordt echter geen behandeling aangeboden. Echter onafhankelijke diagnostiek bij (vermoeden van ) psychotrauma en een onafhankelijk behandeladvies.
Voor verder informatie verwijs ik u naar http://www.pdcentrum.nl
En uiteraard hoop ik dat u als betrokken agent op een prettige wijze uw werkzaamheden blijft uitvoeren.
Hartelijk dank voor uw reactie.
Ik ben al in het AMC, Psycopol geweest, en wordt momenteel behandeld voor PTSS bij een psycholoog.
Hierdoor zit ik momenteel thuis, en valt het mij erg zwaar.
Ik ben wel blij dat ik, en mijn werkgever de stap naar behandeling gezet hebben.
Het heeft mij bij aan aantal zaken al geholpen.
Nogmaals bedankt voor uw reactie.
Ik ben al met een behandeling bezig.
Kor
Ik ben de partner van een politieagent met Ptss.
In 2006 is PTSS geconstateerd. in het AMC. Daarna volgde behandeling bij een psycholoog. Later genezen verklaard. Echter sindsdien is mijn partner een vreemde en nooit meer dezelfde persoon geweest.
Hij heeft geen gevoelens of emoties meer. Is losgeslagen in zijn gedrag. Een totaal andere man als die waar ik zo gelukkig mee was.
Hij doet alles verstandelijk maar niets schijnt hem emotioneel te raken. Omdat ons huwelijk onder grote druk staat wil ik graag weten of dit normaal is voor een persoon bij wie PTSS is vastgesteld.
Alsjeblieft een reaktie. Lilly
Ik heb je een email gesstuurd.
Sterkte.
Ptss raak je eigenlijk nooit meer kwijt, veel collega’s worden mede door onbegrip en schaamte ontslagen na gedrag als een cry for help, Ik ben ook ontslagen. 130 weken geheel of gedeeltelijk arbeidsongeschikt. Uit schaamte en ontkenning: Burn out dat kon nog nét, Met vallen en opstaan terug naar 100% werken, tegen beter weten in.. Dan een terugval, (na 12 weken) echt weer helemaal “van het pad af” En echt steun van het korps: buiten functie gesteld en binnen 26 weken definitief ontslag! Na 27 dienstjaren. Nog zo een lekkere schop in het ruggetje: Ontslaggrond: Ongeschikt/onbekwaam anders dan op grond lichaams en zielsgebreken. (hetgeen officieel niet kan, al zeker niet zonder onderzoek of die ongeschiktheid een medische oorzaak heeft. Dit was 2003, Ptss 1 groot taboe voor executieve politiemensen. Vol van schaamte en verdriet onder een enorme steen gekropen, nog nét geen zelfmoord, in 2004 even onder de steen vandaan en bij onderzoek (op eigen kosten zonder inkomen dat hield 26 weken na ontslag op..) door psychiater en psychotherapeut, Diagnose Ptss opgedaan in de basis, hulpverlening bij de Bijlmerramp. Zo gaat het Korps om met mensen die Ptss hebben, Een bedrijfsongeval nota bene, geen inkomen, niet meer verzekerd en eerst een gezinsbijstanduitkering na persoonlijk faillisement, Met twee thuiswonende kinderen, vrouw en hond in een koophuis ben je echt wel snel failliet.! Tegen de 50, letterlijk psychisch gestoord, minimaal onstabiel, blut en hopeloos. Fijn hé ambtenaar, geen vetpot maar beschermt tot je pensioen,…niet dus..
Ik moest dit even kwijt. Heb je ook zo iets aan de hand? Dan: Wees voorbereid, iedereen laat je vallen. Vooral een bedrijfsarts en ook een directe chef ziet langdurig zieken als een aanslag op zijn persoonlijke bevorderings gedachten. Vakbond? Laat me niet lachen of eigen liever wel. Ik heb na 7 jaar iemand gevonden die een poging voor me doet recht te krijgen. De Nationale Ombudsman. Met een verzoek op herziening van de niet gebeurde WAO keuring, Ook al weer gauw 4 maanden oud zonder respons maar het is in ieder geval een poging. In April een gesprek met hoofd juridische zaken Politie Amsterdam Amstelland en de case manager langdurig zieken. |Zouden bezien of het korps een handreiking kon doen maar eigenlijk hadden ze niets met me te maken, Ik was tenslotte ontslagen…. Ik sta open voor reacties.
Cees, 27 jaar politie Amsterdam Amstelland.
ik ben een vrouwelijke (ex) hoofdagente uit de omgeving Den Haag. Net zoals jullie ben ik aan het vechten voor mijn gelijk, omdat ik door het werk PTSS heb opgelopen. (hoofd incident was de Antheunisstraat, Hoffstad groep)
Daarna nog meerdere incidenten gehad met een nare afloop en lelijke dingen gezien en gedaan.
Ik heb het gevoel dat ík nu op het matje moet komen, terwijl ik dankzij de fantastische hulp uit de organisatie zo ver ben gekomen.
Ik ben bijna 2 jaar thuis geweest en ben bijna aan het einde van mijn re-integratie. Helaas val ik weer terug merk ik. De angsten komen weer naar boven en ik ben vaker neerslachtig. Dat alles, zelfs na een intensieve behandeling via het AMC.
Heeft er iemand tips voor mij hoe ik HRM, personeelszaken, wakker kan schudden en eindelijk kan laten zien dat ik WEL door de dienst ziek thuis ben komen te zitten?
Het incident op de Antheunisstrat heb ik toen destijds aandachtig gevolgd op tv.
Was inderdaad erg heftig, en hoop dat de collega’s er geode hulp bji gehad hebben.
Momenteel loop ik ook tegen deuren aan, die gesloten zijn.
Ik merk ook dat collega’s erg voorzichtig naar mij toe zijn, want stel je voor dat ik een terugval krijg.
Ik bepaal zelf in hoeverre ik iets doe, en wanneer ik aangeef als ik ergens moeite mee heb.
En ik lees dat HRM, moeilijk odet bij jou?
Ik had gelukkig een bedrijfsarts, die van mening was dat PTSS, en wat ik heb megemaakt, door de dienst kwam.
Daardoor ook de medewerking van HRM gekregen.
Alhoewel ik de na mijn terugkomst, voor sommige zaken wel heb moeten “vechten” bij mijn leidinggevende.
Sterkte met HRM, en helaas heb ik daar geen antwoord op.
Misschien kan mijn zus je advies geven.
Zij heeft mijn PTSS van dichtbij meegemaakt, en heeft mij ook enorm gesteund.
Ze werkt als arbeidsdeskundige voor haar zelf. http://www.annejil.nl
Ze is niet de beroerste om je gewoon van advies te voorzien.
Kor
Hoi Gisele,
Ook ik zou graag het een en ander toelichten.
Heb jij een email adres waar ik je op kan antwoorden?
Groetjes Joyce
Beste Mensen,
Ik ben werkzaam bij de politie Zaanstreek – waterland. Ik ben nogmaar 24 jaar en ik heb PTSS.
Ik herken mij in de verhalen van jullie.
Ik ben een aantal maanden thuis geweest en ben nu weer bijna volledig hersteld.
Ik heb alleen een negatieve beoordeling gekregen in mijn ziekte periode. Ik was niet betrouwbaar in het maken van afspraken en ik was rommelig in het maken van afspraken.
ik heb twee jaar op mijn teentjes gelopen en ik was niet de rick die ik moest zijn.
Nu is mijn dossier naar juridsche zaken gestuurd en volgt er mogelijk ontslag op basis van mijn ziekte beeld.
Ik heb nu een probleem heeft iemand advies?
ik hoor het graag.
Groetjes
Rick Franx
Hoi Rick.
Hoe gaat het inmiddels met jou en de behandeling?
MAar ontslag op basis van je ziektebeeld?
Dat kan niet.
Mijn zus is Arbeidsdeskundige, en via de website kan je contact met haar opnemen.
ZAls je zegt dat je een collega van mij bent, zal ze in grote lijnen uitleggen hoe dit in elkaar zit.
http://www.annejil.nl
Je werkgever kan en mag je niet ontslaan, als je “ziek” bent geworden door je werk.
Ik wil ook wel voor je informeren.
Mag ik wel je verhaal publiceren?
Kor
Dag Gisele,
Ook ik wil je mijn verhaal vertellen over ptss. Hoop dat hier in ieder geval onderzoek naar gedaan wordt. Momenteel zit ik in de procedure.
Ik hoor of lees wel van je.
Mvg,
Stanley
Ik heb de verhalen van alle mensen gelezen. Zit vanaf 29 november 2010 thuis. In eerste instantie voelde ik mij niet lekker en heb een afspraak bij de huisarts gemaakt. Daar kwam uit dat mijn bloeddruk veel te hoog was. Een week later ben ik weer naar mijn huisarts gegaan om mijn bloeddruk op te laten meten, toen bleek dat de bloeddruk al wat was gedaald. Tijdens het gesprek met de huisarts vroeg hij of ik open stond om met een psycholoog te gaan praten. Ik voelde wel dat er iets niet goed zat in mijn lichaam en dat ik als ik aan het werk dacht iedere keer kwaad werd. Tevens had ik slaapstoornissen en af en toe een huilbui. Ik ben dan ook op advies van de huisarts naar een psychollog gegaan. Het eerste gesprek was op 20/12 en daar kwam het een en ander aan het licht. In 1989 heb ik dusdanig veel geweld meegemaakt, dat dat er op dat moment uitkwam. Tevens heb ik de laatste 3 jaar weer meerdere geweldsincidenten meegemaakt, die niet goed zijn opgepakt door de politie. Terwijl er telkens werd gezegd dat men met de handen van “onze”mensen af moest blijven.
Ik ben overal zelf achteraan moten gaan, en het is finaal fout gegaan en de verdachten zijn vrijgesproken. Ik heb 4 weken last gehad van een enkel waar ik doorheen was gegaan en er was niemand thuis voor een schade vergoeding. De laatste zaak is ook niet vlekkeloos gegaan en ook daar heb ik zelf zaken aa moeten geven of het wel goed zou gaan. Verdachte was op een gegeven moment niet meer te traceren, ben ikzelf achteraan gegaan om zaken uit te zoeken. Later is er een rechtzaak geweest waar de verdachte niet op is komen dagen. Na de uitspraak is de verdachte in hoger beroep gegaan, zodat de zaak 1,5 jaar heeft geduurd en mij uiteindelijk €300,00 heeft opgeleverd.
Nu zit ik thuis en na het gesprek met de spycholoog is eruit gekomen dat ik een verlate PTSS heb. Nu zal de bedrijfsarts moeten gaan bepalen of ik inderdaad een PTSS heb en wie de behandeling gaat betalen, (geldkwestie) of hebben we het hier ook over mensen. Inmiddels 27 dienstjaren bij de politie.
Nu ben ik constant aan het piekeren wat verstandig is, en hoe ik verder zal moeten.
Ik ben extra verzekerd bij de baas voor arbeidsongeschiktheid IPAP, en ben eigen benieuwd of je voor PTSS afgekeurd kan worden en of dit dan ook valt onder de IPAP.
Weet iemand daar een antwoord op.
Hoi G.M.
De kosten voor je behandeling zijn voor het korps.
Ik moest via de bedrijfsarts, goedkeuring krijgen voor behandeling van P&O (of iets dergelijk).
As zij het advies van de bedrijfsarts volgen, en hun akkoord voor behandeling geven, zijn de kosten voor hun.
Gooi & Vechtstreek, waa ik gewerkt heb, wilde het ook niet betalen, en daarom ben ik dus door blijven werken.
Informeer eens bij je PMA, of in een ander korps hoe ze het doen.
In welk korps ben je eigenlijk werkzaam?
En mag ik jou verhaal publiceren?
Er zijn volgens mij heel veel collega’s die tegen hetzelfde probleem aanlopen.
Kor
Hallo allemaal, klinkt allemaal niet zo mooi! Ik ben een 45 jarige brigadier en kwam in 2009 bij het AMC te lopen ivm PTSS. Dat kwam zoals het er in eerste instantie uitzag nav een schietincident. Echter na uitbehandeld te zijn geweest, kreeg ik het afgelopen jaar weer terug. Ik werkte toen nog steeds in noodhulp. Wederom werd ik door de politiepoli verwezen naar het AMC en wederom werd PTSS geconstatteerd. Nu ben ik nog steeds onder behandeling (EMDR) en dat slaat goed aan. Ik mag echter niet meer terug in de noodhulp (advies behandelend psycholoog) en zal dus vermoedelijk voor 50% van mijn werkzaamheden afgekeurd worden. En dat terwijl ik het zielsgraag doe! Ik doe namelijk 50% jeugd en 50% noodhulp. Ik ben nu met de werkgever in gesprek hoe nu verder en zal wellicht binnenkort naar het UWV voor de keuring moeten. Ik hoop dat ik binnen de politie wel weer een geschikte job kan vinden. Maar hoe zit het nu met PTSS en Winterthur als bedrijfsverzekeraar. Als je een vinger niet meer goed kan bewegen krijg je een eenmalige uitkering van Winterthur. Maar hoe zit dat als je voor een deel afgekeurd wordt door PTSS?met een vinger kan je nog steeds je werk gewoon doen en wordt je niet afgekeurd. Wie heeft daar ervaring mee van jullie. Hebben jullie nog andere ervaringen binnen je werkgever met betrekking tot PTSS hoor ik deze ook graag van jullie.
Grtn Bonky
Hoi Bonky.
Mag ik jou berricht hier publiceren?
kor
Ik zie dat het al even is geleden dat er gereageerd is dus wordt het hoog tijd. Voor collega’s die op deze site terecht komen wil ik hen de mogelijkheid niet onthouden van de politie dagbehandeling van Centrum 45 te Oegstgeest. Ik ben daar nu zo’n 5 maanden in behandeling en mijn welgevoelen is sterk verbeterd en ik zie ook dat mijn collega’s er baat bij hebben. Voor mijn verhaal verwijs ik naar mijn website http://www.johanschuurman.nl Bij behoefte wil ik best wat meer vertellen over de behandeling etc.
Groet
Johan
Hoi John.
mag ik jou reactie inclusief je link, piubliceren in mijn blog?
Dit zodat collega’s ook jou ervaring kunnen lezen.
Kor
Ik zie deze site vandaag voor het eerst. Wil toch nog reageren hoe binnen politie Friesland collega’s met een ptss worden begeleid.
Wanneer door de geestelijk verzorger, bedrijfsmaatschappelijk werker een vermoedelijke ptss wordt geconstateerd bij een collega, volgt een doorverwijzing naar de bedrijfsarts. De bedrijfsarts stuurt betrokkene door naar het AMC in Amsterdam. Blijkt uit onderzoeken aldaar dat de ptss werkgerelateerd is, dan wordt de ptss door de korpsleiding erkend als een beroepsziekte en word je niet gekort op je salaris en vakantiedagen.
Na de officiële behandelingen, volgens de KEP-methode, neemt de bedrijfsmaatschappelijk werker contact op met betrokkene en vraagt hem of haar of hij/zij deel wil gaan uitmaken van de “monitorgroep”. Doel van de monitorgroep is het verkorten van de reïntegratie en het behouden van de inzetbaarheid. 1 keer per maand (max 1 jaar) komen lotgenoten (in diensttijd) een ochtenddeel bijéén, onder begeleiding van de bmw.er en een trainer/coach bewustzijn. Deze sessies zijn gericht op het herstellen van de “illusie van de onkwetsbaarheid” en “het weer op eigen benen kunnen staan”. Het begeleidingsmodel vindt plaats vanuit een probleem – en een persoonsgerichte aanpak. Collega’s zijn erg te spreken over deze wijze van begeleiding.
Hoi Hendrik.
Sorry voor mijn late reactie, ik ben hier weinig te vinden.
Ik en wel bezig om een nieuw blog te schrijven.
Bedankt voor je verhaal, en daar kan Flevoland nog heel wat van leren.
Mijn chef en district, is niet bekend met PTSS en weten er ook niet mee om te gaan.
Mag ik jou bericht hier publiceren?
Kor
Ondanks dat ik geen geuniformeerde collega ben maar kantoorwerk verricht
(al 23 jaar) dus niet met geweld op straat te maken heb maar helaas wel al zo’n 20 jaar met veel lichamelijke en psychische klachten zit vraag ik me dus af of ik ook hier mijn verhaal kwijt kan!! Binnen 4 muren kan men nl. ook vreselijke dingen meemaken en wel PESTERIJEN. Dat is mijn leven binnen de politie geweest en nog steeds. Dan kun je wel zeggen waarom ga je niet weg, heb er wel heel vaak aan gedacht maar het werk op zich vond ik hartstikke leuk om te doen en er waren ook wel hele leuke collega’s bij maar misschien zat(zit) ik zo vol angst dat je op een gegeven ogenblik niets meer durft? De 1e 3 jaar op mijn 1e werkplek ging prima op mijn 2e werkplek ging het al een stuk minder, daar was een tijdelijke collega geplaatst die op zijn oude werkplek niet echt meer te hanteren was, nou ik heb het vernomen. Ik was zwanger van mijn 2e kind en wat ik te horen kreeg van hem was niet mis!! Olifantendracht, wat doe jij hier eigenlijk, je hoort achter het aanrecht en allerlei sexuele getinte opmerkingen en altijd als er niemand in de buurt was of het was zogenaamd een grapje!!
Hij kon in de ogen van de manlijke collega’s niets kwaad doen (ik was de enige vrouw op die afdeling). bij zijn afscheid heb ik hem geen hand gegeven en dat werd mij kwalijk genomen door de andere collega’s. Hier heb ik bijna 2 jaar gewerkt maar op de volgende afdeling daar is het pas echt misgegaan.
Er is nooit onderzoek gedaan naar PTSS, er werd wel gezegd door het GGZ, borderline sympthomen, ADHD en nog wat van die dooddoeners.
Zelfs beland bij psychopol, Hartcoherentie gehad via de dienst maar zonder echt resultaat. Denk ik terug aan hoe het begonnen is wordt ik nog steeds heel kwaad en rollen de tranen over m’n wangen dat ik dit heb laten gebeuren. Het was 1 collega (de vriend van de baas) die er mee begon en dan heb je natuurlijk van die meelopers, alhoewel er nog een vrouwelijke collega was en een stagiare die ook zo met hem en de rest te maken kregen. Paar keer daardoor overspannen thuis gezeten, iedere keer weer hopen dat het op zou houden, mocht hij niet meer schelden dan werd je wel genegeerd etc.etc. Hij vond zichzelf altijd heel erg grappig maar ik kon er niet meer om lachen en toen begon het gedonder. Heb zelfs in die periode mijn ouders binnen 4 maand verloren en daar tussen in bijna mijn broer maar hup, direct weer aan het werk. Heb op mijn 40e een longembolie gekregen, daardoor een week in het ziekenhuis gelegen maar nee, ik was een aansteller en moest snel weer aan het werk. Heb tussendoor bezoek gehad van een stagiare en een hele prettige collega maar de baas? Ho maar.
Dit heeft al die 20 jaar meegespeeld, want ja, het roddelcircuit was je altijd voor!! Ik ben een sociaal ingesteld mens, die gevoel heeft voor de medemens en dier maar ik moet eerlijk zeggen dat ik binnen de politie vreselijke horken heb meegemaakt en nog steeds tegenkom. Wat de Bond betreft, tja, in het begin had ik een hele goede maar diegene die ik nu heb, ik kan berichten sturen wat ik wil maat antwoord krijgen, ho maar of het duurt heel lang.
Ik ben zo,n 3 jaar geleden voor een gedeelte bij het UWV terechtgekomen en daardoor wordt je ook niet meer voor vol aangezien binnen het korps. Ik zit sinds een half jaar in een traject (dossier opbouwen) en daardoor mag ik haast niets meer maar moet ik alleen maar. Voel me daar zo machteloos door, ben al jaren zo vreselijk moe, heb lichamelijke klachten door de stress.
Diegene van de Bond heeft mij nog wel gezegd, heb jij misschien last van PTSS? Toen is er bij mij een lampje gaan branden en heb ik opgezocht wat pesten met een mens kan doen en dat is niet mis dat blijkt wel.
Mijn huisarts gaat een onderzoek aanvragen maar ik weet zeker dat de bedrijfsarts het heel anders zal verklaren. Deze bedrijfsarts was dezelfde die mij in die tijd steeds weer aan het werk zette en met zijn allerliefste glimlach zei: “Ach het valt toch allemaal wel mee”?
Ik ben nu 54 jaar en vind maar eens ander werk, er is mij al gezegd dat als ik mijn werk niet goed doe binnen het komende half jaar er ontslag zal volgen!! Ik kan inderdaad mijn werk niet meer goed doen door heel veel stress en de druk die ik voel van boven af, de angst die ik nog steeds ervaar als ik naar het werk ga.
Ik wens ieder heel veel sterkte en wil alleen maar zeggen dat je ook PTSS kunt oplopen door pestgedrag van anderen (o.a. collega’s dus)
Nienke
In 2004 werd er bij mij na 13 jaar PTSS geconstateerd. Ik werkte toen in het korps van Friesland. Ik kan alleen maar bevestigen wat Hendrik Scholte hierboven heeft geschreven. Het korps heeft mij ondersteund zoals Hendrik dat omschrijft. |In tegenstelling tot andere berichten op deze site heeft mijn korps nooit moeilijk gedaan en zo hoort het ook. De opstelling van Friesland heeft mij zeker geholpen in het genezingsproces.
Ik ben binnen het korps altijd heel open geweest over het feit dat ik PTSS had. Dit heeft mij bij mijn collegae nooit negatieve reacties opgeleverd. Korpsen die PTSS niet erkennen of daar moeilijk in zijn, moeten wat mij betreft in de leer bij Friesland.Wel vind ik dat PTSS en de gevolgen daarvan binnen de kring van direct (operationeel) leidinggevenden veel bekender moet worden. Deze mensen zijn naar mijn gevoel veel te veel bezig om de planning rond te krijgen en opdrachten uit te zetten. Het zijn geen mens managers meer.
Binnen de politie wordt altijd gesproken over het belang van een goede achterban thuis. Het zou een goede zaak zijn als vanuit de werkgever ook aandacht werd aan de partners van PTSS ers.